De Parade was weer als vanouds………Rattleshakin Party Time.

Wij krijgen er nooit genoeg van, spelen op de Parade. Dit jaar gespeeld in den Haag en Amsterdam. Wat een feest, volle bak en swingend de nacht in met onze Rattleshakin Blues experience. Hopelijk volgend jaar weer.We gaan de nazomer weer tegemoet en er staan nog een paar optredens in de agenda.

Hou de site in de gaten.

Blues is een life experience, je moet er bij zijn om er ten volle van te kunnen genieten. Daarom nog een mooi voorbeeld uit de youtube collectie;

1969 Paul Butterfield Bluesband life at Woodstock……….dat is wat ik bedoel met life.

http://youtu.be/1Ek57X5e9Qk

PoP-kantoor Rotterdam, geweldig idee

In Rotterdam staan prachtige projecten in de steigers die de komende tijd opgeleverd gaan worden. Het schitterende Centraal Station, de Rotterdam, de Markthal, de Pauluskerk en nog veel meer moois. Ook aan de Coolsingel tekent zich nieuw initiatief af. Eindelijk de Coolsingel aan de beurt, ons vlaggenschip van weleer,  vergaan in droeve horeca en verkeerschaos, gemaskeerd door grauwe paviljoens waar alleen ’s nachts leven in is te bekennen. Klinkt somber maar er is dus hoop. Een mooi bericht op internet trok mijn aandacht in het kader van een nieuw Stadsinitiatief. Het vertrouwde postkantoor naast het trotse stadhuis staat langzaam maar zeker te vergaan. Niet gebruiken is de doodsteek voor vastgoed en dat is bij het postkantoor heel goed te zien. Terwijl dit toch een prachtig gebouw is dat behoort te schitteren en stralen op de Rotterdamse Champs Elysée . Nu staat het er verlaten en doods bij. De meeste dynamiek op dit gedeelte van de Coolsingel zit in de MacD op de hoek, nog eentje van de eerste serie gebouwtjes uit de folder van het grote hamburger concern. Niks mis met de Mac maar waarom schittert deze zo gewilde formule niet in een prachtige gebouw aan de Coolsingel waar de gasten als vorsten worden ontvangen en heel Europa komt kijken dat je ook op sjiek een hamburger kan eten.Terug naar het postkantoor. Ik las dus het idee van het Popkantoor en was direct enthousiast. Eindelijk ons eigen Paradiso, maar dan nog grootser en meeslepender. Hebben ze daar met de Ziggodome ons Ahoy lelijk te pakken met de grote concerten, kunnen we ze eens goed laten zien dat we in Rotterdam nog niet uitgespeeld zijn op muziek gebied wel te verstaan. We zitten podium technisch ongeveer aan de grond na het drama van Watt en het  opgeven van het prachtige Nighttown als icoon van onze popcultuur historie. We gaan er een beetje slordig mee om in Rotterdam mag je wel zeggen. Het Popkantoor kan Rotterdam in één klap weer op de kaart zetten, en hoe. Kom op mannen en vrouwen van het Postkantoor. Nooit meer UGGS in de ramsj, geen outlets maar Popmuziek daar heeft de stad wat aan. Dat hoort op de Coolsingel, dikke rijen mensen in de wacht voor het openingsconcert van het Popkantoor door niemand minder dan de trotse Rotterdamse formatie, Johnny’s Rattleshakin’ Bluesband.

 

http://youtu.be/zEScj21R_SM

 

Indian Summer vertraagt Rattleshakin’ herfstoffensief.

Eind oktober op het terras in de zon, wat wil een mens nog meer. Slecht voor de blues kan je ook wel zeggen, daar waar we gewoon zijn ons na de zomerfestivals voor te bereiden op donkere kroegen en zweterige indoor gigs, zitten we nu na te zomeren terwijl de rosé allang op de kaart is verdrongen door het bockbier  Zal allemaal wel weer vandoen hebben met de opwarming van de aarde. Ook met de economie gaat het nog niet best, de bekende podia zijn zuinig in de programmering en kiezen bij voorkeur voor jong- en nieuw talent dat nog voor een biertje een hele avond door het lint gaat. Niks mis mee overigens, talent moet ook een kans krijgen. Voor de Rattleshakin’ Bluesband weer alle tijd om te sleutelen aan het repertoire. Met  twee nieuwe Stones bewerkingen op het repertoire, waarmee we overigens de afgelopen zomer de Parade hebben plat gespeeld, is er ruimte ontstaan voor nieuwe stromingen en vernieuwende ideeën. We zijn overigens ook in voor tips en suggesties. Dus als je denkt, dit is iets voor de Rattleshakes, reageer even op dit bericht en we laten ons inspireren.

In the meantime nog even die Indian Summer, kijk en luister naar Van the Man.

De weg terug, is altijd lastig.

Zo maar wat you tube scrollen tijdens een saaie Ajax – Dordtmund. Terug in de tijd en namen intikken die in je opkomen. Hoe dat geheugen dan weer geprikkeld wordt door namen en beelden van vroeger. Daar waar je helemaal gek op was, of bands en artiesten die je juist verafschuwde. Leuk om terug te zien en opnieuw, zo’n 30 jaar later, weer te beoordelen. Eigenlijk best wel mooi of hoe heb ik die ellende ooit aan kunnen horen. Nu kwam ik weer een uitvoering tegen van een bij nader inzien nog steeds een prachtig song. Deze uitvoering is niet van 30 jaar terug maar van recentere datum, maar toch. Ik was grote fan van zijn stemgeluid dat nog steeds heel bijzonder is, Steve Winwood, van Traffic en Blind Faith en heel veel andere mooie muziek.

Deze uitvoering moet je even meekijken, gewoon lekker…… en lees de reacties:

This is one of the best “Live Performances” I have ever seen. Everyone up on that stage was shining brightly when this was recorded. The musicianship is beyond exceptional. The quality of this music in on an entirely different level. Great bass line.

This performance is a sample of music at it’s absolute best.

 

Music is great fun.

 

Soms krijg je van iemand iets doorgestuurd dat blijft hangen. Bijgevoegd filmpje is er zo eentje. Het is vaak moeilijk uit te leggen wat een plezier er te beleven valt aan het maken van muziek. Het gaat niet om het grote geld, het beroemd zijn of worden. Het gaat om de beleving van het muziek maken, het bezig zijn, de emotie en het plezier. Ook al kan je maar drie akkoorden spelen en zing je een tikkie vals. Lennon en Maisy hebben dit in een prachtig filmpje laten zien.

geniet ervan:

April is the cruellest month…………..

The Waste land, T.S. Elliot, wat een opening en wat een schoonheid in woorden. Vanochtend bij het wakker worden weer een beetje doorgebladerd en gegrepen door die schitterende beelden die deze woorden oproepen.  Dan is het maar plat om over het weer te beginnen, maar toch. Had u de winterjas al terug gehangen en heeft u deze week al weer buiten op terras aan de witte wijn met ijs gezeten, dan heb ik slecht nieuws. April wordt de koudste maand aller Aprillen die we ons kunnen heugen. Niet dat ik er verstand van heb, ik heb  ook geen verschijning aan bed gekregen en voel niets aan mijn eksterogen. Nee ik heb het gewoon koud en de pest erin dat het niet al 24 graden is.   Vorige week Paul McCartney gezien in Ahoy met een onvergetelijk concert. Daar krijg je het pas warm van. Ik zou er voor tekenen om op mijn 70e verjaardag nog zo’n energie te kunnen neerzetten op het podium, petje af en wat een entertainer. Verder deze week een bijscholing website beheer gekregen van Michou, onze webmaster en hij kwam met een prachtige versie van Sympathy for the Devil die ik julie niet wil onhouden.

Kijk en geniet:

http://youtu.be/xT_Uz93h9Ko

 

 

3% is 3%.

Voelt u zich ook al een beetje Grieks of Portugees. De honende krantenkoppen in België, Duitsland, Griekenland  rekenen voorgoed af met de Nederlandse betweterige  mentaliteit. Wij Nederlanders hebben altijd heel snel een oordeel over een ander, maar een beetje kritisch naar ons zelf kijken is er niet bij. Een koekje van eigen deeg, lekker PUHHH. Ik vind het niet zo erg hoor, op naar een mediterraan klimaat in Nederland. Meer genieten, la dolce far niente, carpe diem enz. Weg met het elkaar gek maken om niets. Groei, groei en nog eens groei, dat is afgelopen. Het moet weer gaan over kwaliteit, houden van het leven, aandacht voor mensen, een beetje meer zorg voor je omgeving. Dit klinkt wel heel erg Occupy nu ik dit opschrijf, maar waarom ook niet. De groei- en graai economie loopt op z’n laatste benen. West Europa is de slag aan het verliezen maar krijgt een geweldige kans om koploper te worden van het nieuwe kwaliteitsdenken.  Wat heeft dit nu weer met muziek te maken, denk je nu. Welaan, in de muziekwereld is alles gebaseerd op snel bekend worden, hoop geld verdienen, glamour en glitter, pillen, zelfmoord en keiharde foute beelden bij muziekclips die ons een wereld voorspiegelen die we eigenlijk niet willen. Ook dat kan anders, tijd voor de Blues. Weet je nog wel. Die relaxte muziek, met haar oorsprong in de ellende van bloed zweet en tranen, onderdrukking, armoede, honger en pijn. De Blues is het recept om te overleven in bittere tijden. Zoek ze maar weer eens op die oude platen en verbaas je over de herkenning van de teksten en de kracht die ervanuit gaat.

daarom weer een filmpje uit de oude doos,

 

Nu de dooi heeft ingezet …………

De koude koorts krijg even een adempauze. Of de schaatsen al in het vet kunnen valt te bezien, een beetje onvoorspelbaar is het klimaat wel geworden in al die jaren met z’n allen ronddarren op die planeet. Witney Houston heeft de pijp aan Maarten gegeven was op het ochtendjournaal de leader. Teveel succes eist ook z’n tol klaarblijkelijk. Wat dat aangaat hoeft de Rattleshakin’ Bluesband zich geen zorgen te maken. Doseren is ook een kunst en dat gaat ons best aardig af. Zo’n periode van dooi is een soort impasse waar we even de tijd kunnen nemen om ons voor te bereiden wat komen gaat. Wij zijn in de oefenruimte weer fris aan de slag gegaan met drie nieuwe nummers, hits uit de oude doos die na een Rattleshakin’ behandeling weer bijzonder lekker uit de verf komen. Ik verwacht dat we er menigeen mee op de dansvloer gaan krijgen. Maak de beentjes maar vast los, werk een beetje aan de conditie want ‘es geht loos’. Over een oude doos gesproken, één van mijn meest favoriete nummers aller tijden, gezongen door Grace Slick, heb ik weer opgedoken op Youtube;  opnames die ikzelf niet eerder had gezien van Woodstock,  kijk even mee.

Weer geen Elfstedentocht voor de Rattleshakin’ Bluesband.

De Winter en de blues gaan moeilijk samen. Heeft u wel eens geprobeerd gitaar te spelen als het buiten 14 graden onder nul is. De maat houden met drummen is ook lastig als je basspedal wordt geblokkeerd door ijsvorming. We klagen wel over de NS, maar als het weer echt los gaat, wordt het lastig de machinerieën draaiende te houden. ‘” Is de blues dan alleen voor mooi weer ” zult u zich afvragen. Neen is daarop het antwoord, maar boven nul is wel de advies temperatuur. Eventueel mee schaatsen met de tocht der tochten hebben we overwogen. Vanavond komen we als een soort van rayonhoofden bij elkaar en gaan we ons beraden hoe we deze dagen gaan doorkomen. Ik denk dat onze secretaris over het hoofd heeft gezien dat hij ons tijdig had moeten inschrijven om mee te schaatsen en als carnavalesk publiek zullen we ons deze keer niet vertonen.

Kortom, gewoon een te gek filmpje maar…. en wachten op wat komen gaat;

Zwarte dag voor Eddy – de Kuip trilt op haar grondvesten –

De 4-2 overwinning van Feijenoord op Ajax van dit weekend heeft Rotterdam weer een enorme oppepper opgeleverd. Niet iedereen zal daar zo over denken. Het is de vraag of onze Eddy, briljant gitarist van de Rattleshakin Bluesband, deze schok te boven gaat komen. Zullen zijn akkoorden die de komende weken het publiek in geslingerd worden een beetje van hun glans zijn ontdaan? Als trouwe Ajax aanhanger is hij de laatste jaren enorm verwend en op zijn wenken bediend, maar nu is het tij gekeerd.  Deze 4-2 zal nog lang na klinken en het is mijn inschatting dat de economie van Rotterdam er een enorme impuls door zal krijgen.  Geen sacherijnige koppen op de maandagochtend werkvloer, maar vrolijke gezichten. Energiek en de borst vooruit, we zijn weer winnaars en kunnen de hele wereld aan. Soms blijft dat gevoel niet langer dan een weekje, want meestal blijkt de week erna dat de IJsselmeervogels of VVV toch weer een tegenstander van te groot formaat is. Maar goed, even genieten van dit moment met een lekker muziekje erbij en hou dit vast voor zolang als het mag duren.

de video tip van de week: