Indian Summer vertraagt Rattleshakin’ herfstoffensief.

Eind oktober op het terras in de zon, wat wil een mens nog meer. Slecht voor de blues kan je ook wel zeggen, daar waar we gewoon zijn ons na de zomerfestivals voor te bereiden op donkere kroegen en zweterige indoor gigs, zitten we nu na te zomeren terwijl de rosé allang op de kaart is verdrongen door het bockbier  Zal allemaal wel weer vandoen hebben met de opwarming van de aarde. Ook met de economie gaat het nog niet best, de bekende podia zijn zuinig in de programmering en kiezen bij voorkeur voor jong- en nieuw talent dat nog voor een biertje een hele avond door het lint gaat. Niks mis mee overigens, talent moet ook een kans krijgen. Voor de Rattleshakin’ Bluesband weer alle tijd om te sleutelen aan het repertoire. Met  twee nieuwe Stones bewerkingen op het repertoire, waarmee we overigens de afgelopen zomer de Parade hebben plat gespeeld, is er ruimte ontstaan voor nieuwe stromingen en vernieuwende ideeën. We zijn overigens ook in voor tips en suggesties. Dus als je denkt, dit is iets voor de Rattleshakes, reageer even op dit bericht en we laten ons inspireren.

In the meantime nog even die Indian Summer, kijk en luister naar Van the Man.

De weg terug, is altijd lastig.

Zo maar wat you tube scrollen tijdens een saaie Ajax – Dordtmund. Terug in de tijd en namen intikken die in je opkomen. Hoe dat geheugen dan weer geprikkeld wordt door namen en beelden van vroeger. Daar waar je helemaal gek op was, of bands en artiesten die je juist verafschuwde. Leuk om terug te zien en opnieuw, zo’n 30 jaar later, weer te beoordelen. Eigenlijk best wel mooi of hoe heb ik die ellende ooit aan kunnen horen. Nu kwam ik weer een uitvoering tegen van een bij nader inzien nog steeds een prachtig song. Deze uitvoering is niet van 30 jaar terug maar van recentere datum, maar toch. Ik was grote fan van zijn stemgeluid dat nog steeds heel bijzonder is, Steve Winwood, van Traffic en Blind Faith en heel veel andere mooie muziek.

Deze uitvoering moet je even meekijken, gewoon lekker…… en lees de reacties:

This is one of the best “Live Performances” I have ever seen. Everyone up on that stage was shining brightly when this was recorded. The musicianship is beyond exceptional. The quality of this music in on an entirely different level. Great bass line.

This performance is a sample of music at it’s absolute best.

 

April is the cruellest month…………..

The Waste land, T.S. Elliot, wat een opening en wat een schoonheid in woorden. Vanochtend bij het wakker worden weer een beetje doorgebladerd en gegrepen door die schitterende beelden die deze woorden oproepen.  Dan is het maar plat om over het weer te beginnen, maar toch. Had u de winterjas al terug gehangen en heeft u deze week al weer buiten op terras aan de witte wijn met ijs gezeten, dan heb ik slecht nieuws. April wordt de koudste maand aller Aprillen die we ons kunnen heugen. Niet dat ik er verstand van heb, ik heb  ook geen verschijning aan bed gekregen en voel niets aan mijn eksterogen. Nee ik heb het gewoon koud en de pest erin dat het niet al 24 graden is.   Vorige week Paul McCartney gezien in Ahoy met een onvergetelijk concert. Daar krijg je het pas warm van. Ik zou er voor tekenen om op mijn 70e verjaardag nog zo’n energie te kunnen neerzetten op het podium, petje af en wat een entertainer. Verder deze week een bijscholing website beheer gekregen van Michou, onze webmaster en hij kwam met een prachtige versie van Sympathy for the Devil die ik julie niet wil onhouden.

Kijk en geniet:

http://youtu.be/xT_Uz93h9Ko

 

 

3% is 3%.

Voelt u zich ook al een beetje Grieks of Portugees. De honende krantenkoppen in België, Duitsland, Griekenland  rekenen voorgoed af met de Nederlandse betweterige  mentaliteit. Wij Nederlanders hebben altijd heel snel een oordeel over een ander, maar een beetje kritisch naar ons zelf kijken is er niet bij. Een koekje van eigen deeg, lekker PUHHH. Ik vind het niet zo erg hoor, op naar een mediterraan klimaat in Nederland. Meer genieten, la dolce far niente, carpe diem enz. Weg met het elkaar gek maken om niets. Groei, groei en nog eens groei, dat is afgelopen. Het moet weer gaan over kwaliteit, houden van het leven, aandacht voor mensen, een beetje meer zorg voor je omgeving. Dit klinkt wel heel erg Occupy nu ik dit opschrijf, maar waarom ook niet. De groei- en graai economie loopt op z’n laatste benen. West Europa is de slag aan het verliezen maar krijgt een geweldige kans om koploper te worden van het nieuwe kwaliteitsdenken.  Wat heeft dit nu weer met muziek te maken, denk je nu. Welaan, in de muziekwereld is alles gebaseerd op snel bekend worden, hoop geld verdienen, glamour en glitter, pillen, zelfmoord en keiharde foute beelden bij muziekclips die ons een wereld voorspiegelen die we eigenlijk niet willen. Ook dat kan anders, tijd voor de Blues. Weet je nog wel. Die relaxte muziek, met haar oorsprong in de ellende van bloed zweet en tranen, onderdrukking, armoede, honger en pijn. De Blues is het recept om te overleven in bittere tijden. Zoek ze maar weer eens op die oude platen en verbaas je over de herkenning van de teksten en de kracht die ervanuit gaat.

daarom weer een filmpje uit de oude doos,

 

Weer geen Elfstedentocht voor de Rattleshakin’ Bluesband.

De Winter en de blues gaan moeilijk samen. Heeft u wel eens geprobeerd gitaar te spelen als het buiten 14 graden onder nul is. De maat houden met drummen is ook lastig als je basspedal wordt geblokkeerd door ijsvorming. We klagen wel over de NS, maar als het weer echt los gaat, wordt het lastig de machinerieën draaiende te houden. ‘” Is de blues dan alleen voor mooi weer ” zult u zich afvragen. Neen is daarop het antwoord, maar boven nul is wel de advies temperatuur. Eventueel mee schaatsen met de tocht der tochten hebben we overwogen. Vanavond komen we als een soort van rayonhoofden bij elkaar en gaan we ons beraden hoe we deze dagen gaan doorkomen. Ik denk dat onze secretaris over het hoofd heeft gezien dat hij ons tijdig had moeten inschrijven om mee te schaatsen en als carnavalesk publiek zullen we ons deze keer niet vertonen.

Kortom, gewoon een te gek filmpje maar…. en wachten op wat komen gaat;

December, de crisis voorbij ?

Voelen jullie je ook zo de depressie ingepraat. De aanhoudende krantenkoppen over dat de Euro geen drol meer waard is, de rente op staatsobligaties toren hoog is en zelfs Bolkestein nu vindt dat de Euro geen bestaansrecht meer heeft. De Grieken. Spanjaarden, Portugezen en nu ja zelfs onze Zuiderburen hebben het gedaan! Wie levert er nu ook al weer geld in als de beurskoersen dalen?  Doet het jullie ook zo’n pijn die hoge rente op staatsobligaties Italië. En dan Merkel, la mamma de l’Europe, heeft Sarkozy er nog steeds niet onder. Net vader geworden en dan dat gezeur van Angela aan z’n kop. Ik heb zo het gevoel dat dit weer een prachtige opmaat is om de komende jaren collectief te moeten inleveren voor de puinhoop die door deskundige bonussnoepers voor ons is geconstrueerd. We zetten weer een crises in scene zodat iedereen aan de geeuw honger gaat opdat wij onze bonussen kunnen veiligstellen voor de komende jaren. Of ben ik nu soms een beetje teveel jaren 60 Marxistisch Leninistisch aan het doorslaan. Misschien moet ik toch eerst eens een weekje die Occupytent in voor het Beursplein om weer bijgepraat te worden over hoe het werkelijk in elkaar steekt. Tijd voor een Rattleshakin bezinning op de werkelijkheid. Als jullie het wel weten, mail dan even…….

http://youtu.be/gLam2vo12oM

Eindelijk herfst !

Het heeft even geduurd, 20 graden in november, volop groen aan de bomen en de dames nog niet ingepakt in de nieuwe wintermode. Ik kan er wel van genieten, maar nu zet de herfst toch eindelijk door. Ik heb er zin in, wat mij betreft het mooist jaargetijde van het jaar. Daar past de blues heel mooi bij en er zijn prachtige songs voor gecomponeerd. Het herfstgevoel, paddenstoelen, bokbier en wild zwijn  zijn mijn eerste associaties. Daar hoort een song bij;

autumn leaves van Eric Clapton, geniet ervan.

Kadaffi Dood — de Blues van Libië

Een zestiger jaren gevoel bekruipt me steeds weer als ik de beelden van vreugde zie in de straten van Tripoli. Kadaffi eindelijk dood. Het heeft 42 jaar te lang geduurd, terreur moord en intimidatie en een meer dan wellustige zelfverrijking. Nu weer afwachten, wordt het allemaal wel beter na zo’n bloedige strijd. Is de vreugde niet een klein moment van overmoed en moet de echte strijd nog beginnen.

Dat zestiger jaren gevoel is heel mooi om te proeven, de hoop op een betere  wereld, het idealisme gebaseerd op de goedheid van de mens. Inmiddels weten we wel beter.

Om dat gevoel nog even vast te houden een prachtige song uit de zestiger jaren , die mij altijd als een strijdlied in de oren heeft geklonken en waarvan ik elke noot nog kan dromen;

the HONEYCOMBS – luister en geniet van de prachtige beelden;

Op zoek naar het oer gevoel. Willem gaat naar Nepal.

Ja, het gaat er echt van komen. Nieuwe basrifs en creativiteit vanuit het hooggebergte. Bezinning op een nieuwe toekomst en vooral muzikale spiritualiteit toegevoegd aan de oervorm van muziek, de blues. Willem gaat voor ons op zoek naar waar het allemaal om gaat in het leven. Nieuwe bronnen van inspiratie opdoen voor onze toch al door levenslessen doordrenkte songteksten. Dat beloofd wat en we zien nu al uit naar de terugkeer van Willem. Hoe zal hij eruit zien ? Zal hij eindelijk de rust vinden die past bij een bassist. Ik zelf zou toch al graag een Taliban achtige outfit zien voor de Rattleshakin’ bluesband, wie weet maakt dat ideetje nu een kans van slagen. Om jullie vast mee te nemen in de sferen waarin Willem zich gaat bewegen heb ik een song toegevoegd van één van mijn helden van vroeger; Nusrat Fateh Ali Khan. Ik heb een prachtige lovesong gekozen die mij nog steeds de rillingen over de rug doen stromen. Ik hoop dat Willem ons in deze in hogere sferen kan brengen na zijn reis door de Himalaya.  Luister mee, en Willem een mooie reis toegewenst.

http://youtu.be/RZk2q2L3CXY